Blogs van Marlous

Wie trouwt Marlous?

2011-09-10T03:34:00.000-07:00

'Wááát? Heb je nou nog steeds geen vriendje? Heb je bindingsangst ofzo?' Een bekende in de supermarkt die zijn vragen op me afvuurt, knippert ongelovig met zijn ogen. Ik word er spontaan lacherig van. 'Als ik nou 35 was had ik me misschien een beetje zorgen gemaakt maar... Nee, ik ben nog steeds ontzettend vrijgezellig', grijns ik.
Toch verdwijnt die grijns tien tellen later wanneer ik met m'n karretje verder loop en koortsachtig nadenk over het wel of het niet hebben van een liefdesrelatie. Bijna begin ik te denken dat ik niet spoor. Totdat ik mezelf wakker schud met de gedachte: ben je gek, je bent 21, geen 41. En dan nog. Áls ik 41 was geweest en nog steeds als happy single door het leven danste... Wat is daar dan mis mee? Als dat een eigen keuze is, dan is dat toch goed? Tevreden met dit inzicht wandel ik de supermarkt uit.

Maar het zet me wel aan het denken. Wat is dat toch dat iedereen vindt dat je een relatie moet hebben? Liefst al vóór je 24e, zodat je daarna snel een huis kunt kopen en kindjes kunt maken. Tv programma's als 'Wie trouwt mijn zoon' bevestigen nog eens extra dat het abnormaal is om geen relatie te hebben. Maar wie bepaalt dat? Wie zegt ik - of iemand anders - de rest van zijn of haar leven met een ander moet delen? Terwijl je misschien prioriteit legt bij een carrière, een verre reis of 'gewoon' geen behoefte hebt aan iemand die zich de hele dag met jouw leven bemoeit.
Begrijp me niet verkeerd, ik heb niks tegen relaties. Maar ik vind het wel verschrikkelijk irritant dat mensen elkaar in een bepaald plaatje willen duwen. Het plaatje: man/vrouw, huis, auto, kind, baan. En als je niet aan dat plaatje voldoet tel je niet mee. Het is hetzelfde als dat je eigenlijk niet meetelt als je niet studeert, als je niet op kamers woont, als niet meteen op je 18e je rijbewijs haalt, als je niet minstens 2x per jaar in een ver oord vakantie viert, als je niet voor je studie naar het buitenland reist. En eerlijk is eerlijk, ik betrap mezelf ook wel eens op dit soort vooroordelen. Om dan later maar te denken: als iedereen de dingen doet omdat hij of zij zich er goed bij voelt, dan is het goed. Weg met de standaard keurslijven, we leven in 2011. Een vriendin vertelde me een interessant verhaal over een meisje dat ze had ontmoet in Zuid-Amerika. Het meisje wilde later absoluut geen kinderen krijgen. Puur omdat ze vond dat er al genoeg mensen op deze aardbol rondlopen. Als ze het al wilde, wilde ze een kindje adopteren. Een bijzonder voorbeeld van iemand die haar leven heel anders wilde uitstippelen, stoer!

En terwijl ik een paar weken filosofeer over relaties, schiet er ineens een opmerking door m'n hoofd die een paar jaar geleden gemaakt werd. Ik was 17 en had een vriendje. Een kennis zei toen: 'Och kind, zou je dat nou wel doen? Je kan toch je hele leven nog een relatie hebben?' Ik glimlach en sta weer met beide beentjes op de grond. Het is ook nooit goed.

En een prettige dag nog verder

2011-02-24T02:56:00.000-08:00

Bijna vijf jaar geleden stapte ik op een lentedag in 2006 de plaatselijke Deka supermarkt in om te vragen ‘of ze misschien nog personeel nodig hadden’. Waarna ik met een onzeker lachje stond te wachten op het nieuwtje dat ik was aangenomen. Ik ben nu niet alleen vijf jaar, maar ook twee bedrijfsleiders, drie afdelingen, tientallen leidinggevenden, honderden collega’s, miljoenen artikelen en miljarden klanten verder. Zo ondertussen hoor ik tot Deka’s meubilair, dus het werd ook wel eens tijd om op te stappen. Maar gek is het wel. Ineens zeg ik alle collega’s en klanten en mijn complete zaterdagritueel gedag. Tot ziens. En een prettige dag nog verder.
Onlangs had ik het er met een collega over dat je allereerste bijbaantje meer met je doet dan je verwacht. Want in de loop der tijd leer je jezelf kennen (dit werk wil ik dus niét mijn hele leven doen), word je een tikkeltje volwassener (als het goed is) en leer je omgaan met collega’s en mensen in het algemeen. En eerlijk is eerlijk; ik heb me in het begin hardop afgevraagd wat er in een supermarkt te leren viel, behalve dan hoe een kassa werkt. Maar wat centraal stond, is dat ik alle soorten mensen van de samenleving met hun boodschappenkar voorbij zag crossen. Gehaaste zakenmannen, pubers, huisvrouwen met jengelende baby’s, kleine kinderen, opa’s en oma’s, homo’s, travestieten, wanhopige vrijgezellen, zwervers, miljonairs, tieners, sneaky dieven en alles eromheen en ertussenin. Dat het werk simpel is, heb ik ondertussen vaak genoeg gehoord, maar ik kan ook zeggen dat het heel wat geduld vergt om al deze klanten in alle soorten en maten met een goed gevoel de winkel uit te laten gaan.

Het werk was lachen, het werk was huilen. Mensen kunnen nu eenmaal de beste grappen maken, maar ook de meest denigrerende opmerkingen ooit. Er zijn dagen geweest dat ik achter de kassa zat terwijl het stoom uit m’n oren kwam (“Jij bent wel een beetje dom, meisje!”) en twee seconden later van m’n kassastoel viel van het lachen (“Wat is jouw collega een lekker stuk belegen kaas!”). De meest gehoorde ‘grap’, die vijf jaar later nog steeds niet grappig is, komt trouwens écht m’n neus uit: “Wilt u de kassabon mee?” “Nee, plak maar in je plakboek”. Houd die maar gewoon voor je. En ook zet ik nog elke keer dat ik het hoor vraagtekens bij de opmerking “Ben je open?” Ik zou persoonlijk voor een iets andere woordkeuze gaan om aan de caissière te vragen of de kassa geopend is...

Ten slotte gaat de meeste eer uit naar mijn collega’s. Het alsof ik in een soort Deka familie terecht kwam, met aan het opperhoofd een paar gangmakers en daaronder allemaal ‘volgelingen’ tussen de 15 en 20 jaar, die wel van een goed feestje hielden. Ik heb heel wat liefdes zien opbloeien (en kapot zien gaan), fantastische feestjes gevierd en heel wat avonden na werktijd in het fietsenhok doorgebracht. Nu is het goed om dat vertrouwde allemaal achter me te laten en aan iets nieuws te beginnen. Maar mocht ik later op een saai kantoor zitten, dan zal ik met een dikke grijns terugdenken aan de tijden dat ik tussen het wc-papier de sappige Deka-roddels besprak. Tot die tijd zeg ik alleen; bedankt allemaal, en tot ziens!

En een prettige dag nog verder.

Rens Rolstoel

2010-11-04T07:41:00.000-07:00

Onderstaand gedicht heb ik geschreven voor de website leesmevoor.nl. Wat vinden jullie: geschikt of ongeschikt als voorleesgedicht voor peuters en kleuters? Reacties zijn van harte welkom!

Rens Rolstoel

Hé, zie jij diejongen daar?
Hij is wel een beetje raar,
met vreemde ogen en gekke oren
en ook een beetje scheef van voren

Kijk, daar komt een meisje aan
ze gaat bij Rens zijn rolstoel staan
ze kijkt naar Rens, van top tot teen
en roept vervolgens heel gemeen:

‘Jij bent stom, jijkan niet lopen!
ga toch nieuwe benen kopen!’
Dan kijkt Rens haar zielig aan
hij heeft haar toch niets gedaan?

Ik sta hier maar opde stoep
is het slim als ik papa roep?
Nee, dit kan ik best alleen
Een beetje bang loop ik erheen

‘doe eens even gauwnormaal!
Rens is niet zoals wij allemaal
hij kan niet lopen, maar nou en?
‘t is de liefste jongen die ik ken!

Ik heb een bril enjij bent klein
maar het is niet erg om anders te zijn
de een is dun en de ander dik
maar jij bent jij en ik ben ik

dus ga nu maar heel gauw opzij
want Rens die hoort er ook echt bij!’
Het meisje rent bij ons vandaan
en dan kijkt Rens mij dankbaar aan

Rens geeft mij opeens een hand
en zegt: ‘jij mag wel in de krant!
Was elk kind maar zo flink zoals jij
want anders zijn, dat hoort erbij!’

Nep studentenhuis

2010-09-30T08:28:00.000-07:00

Twee maanden geleden raapte ik mijn inboedel bij elkaar vertrok met de aanhanger naar Enschede. Daar had ik tijdelijke woonruimte gevonden in verband met mijn stage. Voordat ik verhuisde, stelde iemand mij de opmerkelijke vraag: "Pas jij wel in een studentenhuis?" Verbaasd vroeg ik waarom ik me daar niet thuis zou voelen. "Nou, qua viezigheid enzo."

Daar had de persoon in kwestie natuurlijk wel een punt. Maar wat diegene nog niet wist, is dat ons huis verre van vies is. Wanneer je bij ons binnenkomt, komt de geur van Robijn je tegemoet, aangezien onze schone was op de overloop hangt te drogen. De vloer is geveegd, je struikelt niet over lege bierkratten en de was hangt niet in de woonkamer. Het lijkt er meer op alsof de twee dames van 'Hoe schoon is jouw huis' zo net met hun roze handschoentjes, bleekmiddel en allesreiniger zijn vertrokken.

En nee, het is geen grapje. Het aanrecht van onze keuken is negen van de tien keer écht leeg. En als er al wat staat, is het misschien één kopje plus theelepeltje. Twee vriendinnen van mij kwamen onlangs op visite en hadden van tevoren een grote zwijnenstal verwacht. "Ik had op z'n minst allemaal studenten lamlendig onderuit met bier op de bank verwacht", zei de één. De ander ging wanhopig op zoek naar sporen van viezigheid en luie studenten. Maar het was een barre zoektocht.
De pis druipt niet van de muren in de wc. Bierkratten zijn niet opgestapeld (het is camping de Appelhof niet). Die ochtend had ik de vloer nog gestofzuigd dus ook daar was niets op aan te merken. Het eten in de koelkast was nog houdbaar, de kozijnen rotten niet uit de muren, de fietsen stonden in de stalling en het rook er fris, want onze terras deuren stonden wijd open. "En jullie hebben zelfs een tuin", riep de andere vriendin verbaasd. Plotseling hoorde ik iemand roepen: "Ja, ik heb het!" Triomfantelijk wees ze naar onze verzameling lege flessen in de keuken. Met daarnaast de doos vol oud papier. Maar als dat het dan was... Ondertussen had Vriendin 2 ook de ontdekking van haar leven gedaan: in het afvoerputje van de gootsteen vond ze wat groenteresten. Ja, je leest het goed: groente. Géén lege pizzadozen of verpakkingen van de Mac Donalds.
Jullie begrijpen: ik leef in een nep-studentenhuis. We zijn hartstikke schoon. Wat mij betreft had ik het niet beter kunnen treffen. En toen ik laatst een van mijn huisgenoten vroeg om even een doekje over de tv te halen die nogal stoffig was zei hij: "Ach, laat het nog maar even vies zijn. Het moet immers wel een studentenhuis blijven."

Met of zonder zon?

2010-07-11T08:24:00.000-07:00

Jop’sogen stralen, hij is blij

Jop mag eindelijk op zichzelf wonen
met allemaal jongeren zoals hij
een droom die is uitgekomen

want een leven met een baan
een huis, een vrouw, en gezin
of een dikke auto op de oprijlaan
dat zit er voor Jop allemaal niet in

een woonproject aan de stadsrand
betekent nieuwe toekomst voor Jop
maar van de buurman aan de overkant
moet dat project nu op de schop

de woningen worden veel te hoog
daar komt de zon niet bovenuit
buurman wil volop in de zomerzon
genieten in zijn achtertuin op zuid

maar wat deze buurman vergeet
is dat zo’n woning iets extra’s heeft
omdat het de jongeren met hun leed
wat rust en een eigen plekje geeft

en wat deze willekeurige buurman
ten slotte al helemaal is ontgaan
is dat in het korte leventje van Jop
de zon al lang is ondergegaan

Hoe bruiner, hoe leuker

2010-07-11T08:12:00.000-07:00

Elke zomer is het weer zover. “Oh wat ben je lekker bruin!”, roepenzojuist-in-Nederland-gearriveerde-vakantiegangers naar elkaar. Ze bekijkenelkaar van top tot teen te bekijken en concluderen gniffelend dat ze zelflekker net ietsje bruiner zijn dan die ander. Bruin is vandaag de dag degraadmeter voor hoe leuk je vakantie was. Want als je wit terug komt van vakantie,nou dan is er echt wat mis! Dan heb je niet genoten. Nee, dan heb je drie wekenvan je leven volledig verspild. Want je moet toch minstens twee tintendonkerder zijn dan toen je het vliegtuig instapte?!

Ik zelf word niet zo snel bruin. Wel rood. Mooi rood is niet… Vroeger (lees:toen ik 14 was) wilde ik heel graag bruin worden. Dus kocht ik zelf-bruiner bijde Etos, maar dat was geen succes. Niet alleen mijn benen waren wat geliggeworden, maar ook mijn vingers en mijn bedlakens. Dat spul trok overal in. Enbruine benen kreeg ik er niet van. Zonnebanken dan maar? Nah, ook niet zo’nsucces als je bedenkt wat al die straling met je doet. Ik ben gewoon niet hettype dat uren binnen gaat liggen met zo’n gek brilletje op m’n kop, in zo’ngriezelige kist zonder zijkanten en met constante blauwe straling boven mijnhoofd, zodat je denkt: kom ik hier uberhaupt wel bruin uit? Nee, ik heb wel watbeters te doen. Dus bedacht ik in de loop der jaren een hoop kledingtrucs ommijn beentjes bruiner te laten lijken. Maar hoe ik ook bakte en braadde; hethielp niet. Ik houd het nog geen tien minuten uit in de zon, want ik krijg hetstikheet en drijf dan bijna uit m’n tuinstoel. Dat moet je gewoon niet willen.

Maar daar was het moment: ik zou naar Spanje vliegen voor acht dagen vakantie! Eindelijkzou ik dan bruin gaan worden, want in de Spaanse zon is het beter uit te houdenen nouja, acht dagen onafgebroken zon zou vast wel wat met je huidskleur doen.Klopt! Trots als een pauw paradeerde ik over de Ramblas met mijn toch best welbijgekleurde beentjes na een dag of vier. Mijn factor dertig had ik alverwisseld voor de factor 15, daar kon ik nu wel mee volstaan. En mijn hoofdwas lang niet zo rood als normaal, best een klein beetje bruinig. Eindelijk washet me dan gelukt!

Een week later lag ik in Nederland te zonnen langs hetwater. Toen kwam het.
“Hé je was toch in Spanje op vakantie geweest?”
“Klopt!”
“Nou, dan ben je ook niet bruin”.
…

Wat moet ik hier nou op antwoorden. Bovendien een zeer onbeleefde opmerking,omdat de persoon in kwestie niet eens vroeg hoe mijn vakantie was geweest.Blijkbaar betekende het feit dat ik niet bruin genoeg was dat mijnvakantievreugde eveneens tot het nulpunt was gedaald. Nou, dus niet. Ik ga me daaromvandaag voor de laatste keer verantwoorden: ik word nou eenmaal geen neger inde zomer. Ik heb blond haar, blauwe ogen en de één na lichtste huid die erbestaat. Dus het onmogelijk en ongezond voor mij. En trouwens, stel je mij maareens voor hoe ik eruit zou zien met de kleur van Obama of Oprah Winfrey. Jaaa,dan sta je toch wel raar te kijken.

Het leed dat rij-examen heet

2010-07-11T08:09:00.000-07:00

Rij-examen. Ik durf het woord al bijna niet meer uit tespreken. De één haalt het met een schrale twintig lessen in één keer. De anderzakt een keer of vijf en blijft de rest van zijn leven getraumatiseerd vooralle L’en op daken van auto’s en de afkorting ‘CBR’. Voor de duidelijkheid: ikbehoor tot de laatste groep.

Mijn rijschoolhouders hebben ondertussen een geldboompje in de tuin dankzijmij. Ze zijn dit jaar al vijf keer op vakantie geweest en ik weet wel waarom.Dat is natuurlijk best een eer, maar dat geld komt wel van MIJN spaarrekening.En die raakt met de dag leger. Het is maaroneerlijk verdeeld in deze wereld.

Ondertussen heb ik ook een imago waar ik niet heel trots op ben. Al mijn buren hebbenme zo onderhand in alle gemoedstoestanden de auto uit zien komen. Lachend,huilend, schreeuwend, gillend, misselijk, zo rood als een kreeft, witbleek enmisschien zelfs rollend. Waarschijnlijk kunnen de extreem goede autorijdersonder ons zich hier weinig bij voorstellen, maar geloof me nu maar, dat zijn ermaar weinig. Verder kan ik heelApeldoorn doorrijden met m’n ogen dicht. Ik weet precies waar alle vervelendezijweggetjes en gevaarlijke kruispunten zich bevinden, dus voor plotselingefietsers van rechts, links, boven of onder me hoef ik niet meer te vrezen.

Of mannen nou echt beter rijden danvrouwen weet ik nog steeds niet. Wat ik wel weet is dat het autorijden voor mijvanaf het begin af aan al een crime was. Alle techniekjes gingen wel, maar datrotverkeer op al die wegen… Fietsers duiken op de meest vreemde plaatsen op,auto’s dringen zich overal tussendoor en ze houden heus geen rekening met je,want je bent toch maar een lesauto.
En tussen al dat gassen, schakelen, remmen, spiegels bewonderen en toeteren door,moet je ook nog luisteren naar al die adviezen. Gassen! Nee, pas op! Houd dieauto van rechts in de gaten! Remmen! Wat doe je nou! Je ziet toch dat je hierniet over kan steken? Nee, je moet meer initiatief nemen! Blijf je nou eeuwigwachten tot hij je voor laat gaan? Pas op dat paaltje!
Grrrr, de ene situatie is de andere niet en dat is dus het probleem. Er is geentrucje dat je kan leren om op elke situatie toe te passen. Alles is anders endaardoor word ik gillend gek.

Gelukkig is er nog hoop, heb ik uit betrouwbare bron gehoord. Ik quote eenexaminator: “Je hebt gewoon wat meer tijd nodig.” Dat ik al een halve eeuw aanhet lessen ben weet ze natuurlijk niet, maar ze bedoelt het vast goed… Zucht.Ondertussen is mijn geduld wel een beetje opgeraakt dus ik verzoek u allenvriendelijk de volgende keer wanneer ik afrijd de weg te verlaten, zodat mij zomin mogelijk kan overkomen.

Dan voor degenen die ooit nog moeten afrijden: laat je niet gek maken! Want jewordt sowieso vanuit alle hoeken bestookt met de vraag: ‘hoeveel lessen heb jeal gehad?’ Echt hatelijk, want de één is de ander niet. Wat mij is opgevallen,is dat als je een hoog aantal noemt, deander steil achterover slaat vanverbazing. Alsof het aantal lessen eengraadmeter zou zijn voor je succes. Er is toch ook geen hond die aan me vraagtmet welke cijfers ik de havo eigenlijk gehaald heb? Het gaat uiteindelijkalleen maar om het papiertje (of het roze pasje). Gelukkig heb ik m’n havodiploma al lang op zak en heb ik die wél in één keer gehaald.

Maar ja, je kan niet alles hebben.