Toch verdwijnt die grijns tien tellen later wanneer ik met m'n karretje verder loop en koortsachtig nadenk over het wel of het niet hebben van een liefdesrelatie. Bijna begin ik te denken dat ik niet spoor. Totdat ik mezelf wakker schud met de gedachte: ben je gek, je bent 21, geen 41. En dan nog. Áls ik 41 was geweest en nog steeds als happy single door het leven danste... Wat is daar dan mis mee? Als dat een eigen keuze is, dan is dat toch goed? Tevreden met dit inzicht wandel ik de supermarkt uit.
Maar het zet me wel aan het denken. Wat is dat toch dat iedereen vindt dat je een relatie moet hebben? Liefst al vóór je 24e, zodat je daarna snel een huis kunt kopen en kindjes kunt maken. Tv programma's als 'Wie trouwt mijn zoon' bevestigen nog eens extra dat het abnormaal is om geen relatie te hebben. Maar wie bepaalt dat? Wie zegt ik - of iemand anders - de rest van zijn of haar leven met een ander moet delen? Terwijl je misschien prioriteit legt bij een carrière, een verre reis of 'gewoon' geen behoefte hebt aan iemand die zich de hele dag met jouw leven bemoeit. Begrijp me niet verkeerd, ik heb niks tegen relaties. Maar ik vind het wel verschrikkelijk irritant dat mensen elkaar in een bepaald plaatje willen duwen. Het plaatje: man/vrouw, huis, auto, kind, baan. En als je niet aan dat plaatje voldoet tel je niet mee. Het is hetzelfde als dat je eigenlijk niet meetelt als je niet studeert, als je niet op kamers woont, als niet meteen op je 18e je rijbewijs haalt, als je niet minstens 2x per jaar in een ver oord vakantie viert, als je niet voor je studie naar het buitenland reist. En eerlijk is eerlijk, ik betrap mezelf ook wel eens op dit soort vooroordelen. Om dan later maar te denken: als iedereen de dingen doet omdat hij of zij zich er goed bij voelt, dan is het goed. Weg met de standaard keurslijven, we leven in 2011. Een vriendin vertelde me een interessant verhaal over een meisje dat ze had ontmoet in Zuid-Amerika. Het meisje wilde later absoluut geen kinderen krijgen. Puur omdat ze vond dat er al genoeg mensen op deze aardbol rondlopen. Als ze het al wilde, wilde ze een kindje adopteren. Een bijzonder voorbeeld van iemand die haar leven heel anders wilde uitstippelen, stoer!
En terwijl ik een paar weken filosofeer over relaties, schiet er ineens een opmerking door m'n hoofd die een paar jaar geleden gemaakt werd. Ik was 17 en had een vriendje. Een kennis zei toen: 'Och kind, zou je dat nou wel doen? Je kan toch je hele leven nog een relatie hebben?' Ik glimlach en sta weer met beide beentjes op de grond. Het is ook nooit goed.
